Blog Alex Bonnema

Recht op werk

Ieder talent heeft recht op werk. Daar staat Caparis voor. Voor een achttal gemeenten voeren wij de Participatiewet uit, de wet die ervoor moet zorgen dat iedereen die wil en kan werken een kans krijgt. Helaas, de praktijk laat iets anders zien. Er blijven mensen aan de kant staan. En dat zijn vooral de mensen met de Bab-indicatie: mensen die er niet in slagen zelfstandig een baan te vinden en die via de gemeenten een beroep doen op Caparis. Wij begeleiden deze mensen en coachen ze op weg naar een baan buiten Caparis. Na een half jaar kunnen ze de overstap maken naar de reguliere arbeidsmarkt. Althans, dat is de bedoeling. Want een groot deel van deze mensen lukt het ook na herhaalde pogingen niet om een baan te vinden buiten Caparis.  Voor hen is de stap naar een reguliere werkgever net iets te groot. En dat zijn mensen die het vaak prima doen bij Caparis en het bij ons erg naar hun zin hebben. Caparis biedt hen structuur, sociale contacten en bovenal het gevoel weer mee te tellen. Ik zie mensen echt opbloeien. Hoe triest is het dan dat ze na een half jaar of een jaar weg moeten bij Caparis. Want zo zit de wet in elkaar. Caparis krijgt maar beperkt geld voor mensen met een Bab-indicatie. Zou het om enkele medewerkers gaan, dan zouden we dat financieel nog wel kunnen dragen, maar het zijn er velen. Met lede ogen zie ik ze vertrekken. Opnieuw verdwijnen achter de voordeur. Hoe fijn zou het zijn als we deze mensen na een traject gewoon konden houden? Wat zou dat niet betekenen voor hun eigenwaarde, structuur, zekerheid? De gemeenten zien het probleem ook en samen zijn we tot veel in staat. Maar een aanpassing van de Participatiewet is hoe dan ook nodig.